صفحه اصلي > خطبه ها   


خطبه‌های نماز جمعه یزد 11 اسفند 1396

 

خطبه اول:

 

السَّلامُ عَلَیکُم وَ رَحمَةُ الله

 

اَعوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیمِ  

بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ

أَلحَمدُلِلهِ رَبِّ العالَمين، الرَّحْمنِ الرَّحيمِ، مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ، وَ الْحَمْدُ حَقُّهُ كَمَا يَسْتَحِقُّهُ حَمْداً كَثِيراً وَ أَعُوذُ بِهِ مِنْ شَرِّ نَفْسِي إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلَّا ما رَحِمَ رَبِّي‏ وَ صَلَّی الله عَلي سَيِّدِنا وَ نَبِيِّنا أبی‌القاسِمِ المُصطَفي مُحَمَّد، نَستَعينُهُ وَ نَتَوَكَّلُ عَلَيه وَ نُؤمِنُ بِهِ وَ نَستَغفِرُهُ ثَمَّ نُصَلّي عَلي سَيِّدِنا وَ عَلي آلِهِ الطَّيِّبينَ الطَّاهِرينَ المَعصُومينَ المُكَرَّمين سِيَّما بَقيَّة‌اللهِ فِي‌الأَرَضين رُوحي وَ أرواحُ العالَمينَ لِتُرابِ مَقدَمِهِ الفداه.

 

سفارش به تقوی

«أُوصیکُم عِبادَ اللهِ وَ نَفسي بِتقوَی اللهِ وَ لُزُومِ اَمرِهِ».[i]

قالَ اللهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى‏ فِي مُحْكَمِ كِتَابِه‏:

«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقاتِهِ».[ii]

 

سفارش به تقوا در روایت امیرالمؤمنین (علیه السلام)

قَالَ عَلِيٌ ‏علیه السلام: « فَاتَّقُوا اللَّهَ عِبَادَ اللَّهِ وَ بَادِرُوا آجَالَكُمْ بِأَعْمَالِكُمْ وَ ابْتَاعُوا مَا يَبْقَى لَكُمْ بِمَا يَزُولُ عَنْكُم‏»[iii]

در خطبه اولم خودم و شما را به تقوا و پرهیز از گناه سفارش می کنم.

امیرالمؤمنین (علیه السلام) می فرماید: بندگان خدا! از نافرمانی خدا بپرهیزید.

«فَاتَّقُوا اللَّهَ عِبَادَ اللَّهِ»؛ از نافرمانی خدا بپرهیزید و با اعمال نیک خود، بر مرگ‌تان پیشی بگیرید. «بَادِرُوا آجَالَكُمْ بِأَعْمَالِكُمْ»؛ با اعمال صالح و کردار خوب به استقبال أجل محتوم بروید. عمل صالح داشته باشید.

امیرالمؤمنین (علیه السلام) می فرماید: «وَ ابْتَاعُوا مَا يَبْقَى لَكُمْ بِمَا يَزُولُ عَنْكُم‏»؛ به وسیله چیزی که از دست شما می رود، [آخرت خود را بخرید].

یک چیزهایی دارید که از دست شما می رود. این دنیا و آنچه که در این دنیا دارید، از دست شما می رود؛ چه پول باشد، چه مال باشد، چه ثروت باشد، چه ریاست باشد، هر چه که می خواهد باشد، [نهایتاً] از دست شما می رود منتها کسی سود و ربح می کند که به وسیله آن چیزهایی که در این دنیا از دست انسان می رود، آخرتی را بخرد که می ماند. به وسیله چیزهایی که از دست می‌رود، چیزهایی را تهیه کند که می ماند.

هر چه تلاش بر این دنیا کنید، از دست تان می رود. اما هرچه تلاش برای آخرت کنید. می ماند. توصیه بسیار قشنگ و زیباست.

امیرالمؤمنین (علیه السلام) شش نصیحت و سفارش در این چند جمله ای که عرض می کنم، دارند.  چند توصیه است که من هم عرض می کنم.

بعد فرمودند: « وَ تَرَحَّلُوا فَقَدْ جُدَّ بِكُم‏»

سفارش سوم این است که؛ آماده باشید که [بزودی] از این منزلگاه کوچ می کنید و به شدت برای کوچ دادن شما اقدام شده است. همه‌ی چیزها، همه‌ی زمینه ها برای اینکه همه‌ی ما در این سفر [به مقصد برسیم، مهیا شده است. ما در دنیا در] قطاری سوار شدیم که حرکت این قطار به سوی آخرت است و همه چیز [برای پیاده شدن از این قطار] آماده است. غفلت نکنیم. اقدام شده است [لذا] برای رفتن آماده باشیم.

[آماده باشید] که بر شما مرگ سایه افکنده است. و از کسانی باشید که آنها را بانگ زده اند و بیدار شدند.

امیرالمؤمنین (علیه السلام) می فرماید: «كُونُوا قَوْماً صِيحَ بِهِمْ فَانْتَبَهُوا»؛ از کسانی باشید که ملائکة الله آنها را نداء و هشدار دادند و آنها بیدار شدند.

خیلی ها در دنیا از هشدارهای خدا، از کلمات اهل بیت (علیهم السلام) را، از هشدارهایی که همه‌ی زمانه به ما می دهد، غافل هستند و یادشان نیست. می بینند که همه می میرند، می‌بینند که همه چیز فانی می شود، می بینندکه همه چیز از دست می رود، می بینند که ریاست ها تکه پاره می شود و از دست می رود. می بینند که ثروت ها ماندنی نیست. می بینند که سلامت ها ماندنی نیست. می بینند که هیچ چیز ثابت نیست و همه در مسیر حرکتند اما یک عده ای متنبّه و آگاه نمی شوند.

امیرالمؤمنین (علیه السلام) می فرمایند که شما از کسانی باشید که نداء را بشنوید، «فَانْتَبَهُوا»؛ و بیدار شوید.

«وَ عَلِمُوا أَنَّ الدُّنْيَا لَيْسَتْ لَهُمْ بِدَارٍ فَاسْتَبْدَلُوا» آنها این معنا را دانستند که « لَيْسَتْ لَهُمْ بِدَارٍ»، اینجا (یعنی این دنیا) هم ماندنی نیست. اینجا برای انسان خانه نمی شود. اینجا برای انسان استراحتگاه نمی شود. تا می آید یک کاری کند، تلاشی کند، بعد از چند سالی یک چیزی بخرد، می بیند که باید برود. [تا می آید] یک چیزی دست بیاورد و جمع کند، می بیند که باید برود.

می فرماید: شما این را بدانید که این هایی که بیدار شدند، دانستند که؛ «أَنَّ الدُّنْيَا لَيْسَتْ لَهُمْ بِدَارٍ»؛ دنیا خانه ماندن نیست. « فَاسْتَبْدَلُوا»؛ خودشان را عوض کردند.

زیرا خدای متعال می فرماید:«لَمْ يَخْلُقْكُمْ عَبَثاً»؛ خداوند شما را بیهوده نیافریده است. «وَ لَمْ يَتْرُكْكُمْ سُدًى‏»؛ و رها نیستید.

ما با هدفی خلق شده ایم. خدا این عالم را با انگیزهایی برای ما خلق کرده است.

«وَ لَمْ يَتْرُكْكُمْ سُدًى‏»؛ این را بدانید که ما رها نیستیم. مثل خیلی ها نیستیم. انسان ها مثل شترها که رها هستند و کسی سراغشان نمی رود، رها نیستند. انسان ربّ دارد. انسان هدف دارد. انسان برنامه دارد.

دنیای امروز این معنا را درک نمی کند، دنبال هدف از زندگی نیست. همه را هم می خواهد از هدف زندگی دور بکند.

باز امیرالمؤمنین (علیه السلام) سفارش می کند. [در واقع] حضرت چند سفارش می کند و می‌فرماید که؛ این کارها را شروع کنید.

حالا که دنیا این طوری است، حالا که دنیا نماندی است. می فرماید: «فَاتَّقَى عَبْدٌ رَبَّه‏».

من ترجمه اش را می خوانم. برای اینکه طول نکشد.

می فرماید: بنده ها! یاد خدا باشید. بنده باید از پروردگارش بترسد. خویشتن را اندرز دهد. «نَصَحَ نَفْسَه‏»

یکی از کارهایی که مؤمنین باید داشته باشند این است که خودشان را نصیحت کنند.

یکی از سه چیزی که امام باقر (علیه السلام) می فرماید که انسان باید داشته باشد، «وَاعِظٍ مِنْ نَفْسِه‏»[iv] است. این که خودش را موعظه کند.

دیگری «وَ قَبُولٍ مِمَّنْ يَنْصَحُه‏»؛ کسی که نصیحتش می کند گوش کند.

خودش واعظ نفس خودش باشد.خویشتن را اندرز دهد.

«وَ قَدَّمَ تَوْبَتَه‏»؛ توبه را مقدم بر مرگ بدارید. ترک گناه با توبه کنیم و مسیر را آرام کنیم.

مسأله دیگر می فرماید: «وَ غَلَبَ شَهْوَتَه‏»؛ شما باید بر شهوت ها غلبه کنید. بخصوص جوانان ما، دختران ما، پسران ما بلکه همه‌ی ما [باید بر شهوات غلبه کنیم].

سعی کنیم که خودمان را نصیحت کنیم. سعی کنیم توبه را بر زمانی که جای توبه نیست، مقدم بداریم. سعی کنیم بر شهوت ها غلبه پیدا کنیم؛ شهوت نفسانی، شهوت ریاست، شهوت پول جمع کردن، شهوت ظلم کردن.

«فَإِنَّ أَجَلَهُ مَسْتُورٌ عَنْه‏»؛ این را بدانید که أجل و مرگ مستور و مخفی است. هیچ کس مدت عمر را نمی داند. از نظر پنهان است

 «وَ أَمَلَهُ خَادِعٌ لَهُ»؛ آروزهایش او را فریب می دهند. آرزوهایی که در انسان است، انسان را فریب می دهد.

«وَ الشَّيْطَانُ مُوَكَّلٌ بِه‏»؛ شیطان هم وظیفه خودش می داند که ما را از مسیر منحرف کند.

«ِ يُزَيِّنُ لَهُ الْمَعْصِيَةَ لِيَرْكَبَهَا»؛ شیطان است که برای ما معصیت ها را زینت می دهد. به ما می‌گوید غیبت کن، به ما می گوید تهمت بزن. به ما می گوید گناه کن. به ما می گوید دنبال فحشاء برو. به ما می گوید نماز نخوان. به ما می گوید که کارهای دیگر انجام بده. این ها را شیطان زینت می‌دهد. یعنی برنامه ریزی می کند. پیش چشم یک انسان مؤمن و متدیّن زینت می دهد

«يُزَيِّنُ لَهُ الْمَعْصِيَةَ لِيَرْكَبَهَا وَ يُمَنِّيهِ التَّوْبَةَ لِيُسَوِّفَهَا»؛ پشت سر هم به من می گوید که توبه را پس بیانداز. به عقب بیانداز. و طوری ا کار را می کند که وقتی که مرگ برسد، غافل باشی.

[ترجمه روایت:] تا آن را به تأخیر بیاندازد هنگامی که مرگ بر او هجوم می آورد در غافل ترین حالت باشد».

ای وای بر انسان غافل!

امیرالمؤمنین (علیه السلام) یک حسرت هایی می خورد. می فرماید: «فَيَا لَهَا حَسْرَةً عَلَى كُلِّ ذِي غَفْلَةٍ أَنْ يَكُونَ عُمُرُهُ عَلَيْهِ حُجَّة»؛ وای بر انسان غافلی که عمرش حجّت بر ضد او باشد. در قیامت گواهی می دهد که همه‌ی امکانات در اختیار او بود، اما از آن بهره نگرفت.

 باز می فرماید:

واحسرتا به حال انسانی که باید روزگارش سرچشمه سعادت او شود، او را به شقاوت می کشاند.

اینجا دعای امیرالمؤمنین (علیه السلام) است.

امیرالمؤمنین (علیه السلام)می فرماید: «نَسْأَلُ اللَّهَ سُبْحَانَهُ» من از خدای سبحان می خواهم.

«أَنْ يَجْعَلَنَا وَ إِيَّاكُمْ»؛ ما و شما را این چنین قرار دهد که «مِمَّنْ لَا تُبْطِرُهُ نِعْمَة وَ لَا تُقَصِّرُ بِهِ عَنْ طَاعَةِ رَبِّه‏» از کسانی  قرار دهد که هیچ نعمتی آنها را مست و مغرور نمی سازد.

امیرالمؤمنین (علیه السلام) می فرماید: از خدا می خواهم که من و شما را از کسانی قرار بدهد [نعمت ها آنها را مست نمی کنند].

«تُبْطِرُ» از ریشه «بَطَر» است و «بَطَر» به معنای حالت بیهودگی است.

« لَا تُبْطِرُهُ نِعْمَة»؛نعمت ها او را گول نمی زند. ریاست، نام و نشان ها و پول ها او را گول نزند. حواسش جمع باشد.

« وَ لَا تُقَصِّرُ بِهِ عَنْ طَاعَةِ رَبِّه‏»؛ نسبت به اطاعت خدای متعال تقصیر نکند.

امیرالمؤمنین (علیه السلام) می فرماید: «وَ لَا تَحُلُّ بِهِ بَعْدَ الْمَوْتِ نَدَامَةٌ وَ لَا كَآبَة»؛ خدایا ! ما را این چنین قرار نده که بعد از مرگ، حسرت و ندامت و نگرانی داشته باشیم.

خدایا! به آبروی امام زمان(عجّل الله تعالی فرجه الشریف) قَسَمت می دهیم که ما را متوجه کن تا از غفلت ها در بیاییم.

حواس ما را جمع کن که از این عمر کوتاه‌مان در دنیا استفاده کنیم تا هم خدمت به انسان و دین و قرآن داشته باشیم و هم خدمت به خودمان و جامعه و هم عاقبت بخیر و رستگار در دنیا و آخرت شویم.

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ‏

قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ (1)  اللَّهُ الصَّمَدُ (2)  لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ (3)  وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ (4)

ترجمه: بنام خداوند بخشنده مهربان

1- بگو: خداوند يكتا و يگانه است.

2- خداوندى است كه همه نيازمندان قصد او مى‏كنند

3- نزاد و زاده نشد.

4- و براى او هرگز شبيه و مانندى نبوده است.

 

 

خطبه دوم:

 

بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ

الحَمدُ لِلّهِ رَبِّ العالَمینَ و صَلی اللّهُ عَلی سَیِّدنا و نَبیِّنا اَبی القاسمِ المُصطَفی مُحمّدٍ (صَلَي اللهُ عَلَيهِ وَ آلِهِ) وَ عَلی عَلیٍّ اَمیرِ المؤمنینَ و عَلی فاطمهَ سَیدهِ نساءِ العالمینَ و عَلی الحَسنِ والحُسینِ سَیدی شَبابِ اَهلِ الجَّنهِ و عَلیِّ بنِ الحُسَینِ و محمدِ بنِ علیٍّ و جعفرِ بنِ مُحمدٍ و مُوسَی بنِ جَعفرٍ و عَلیِّ بنِ مُوسَی و مُحَمَّدِ بنِ عَلیٍّ وَعَلیِّ بنِ محمَّدٍ والحَسَنِ بنِ عَلیٍّ وَ مَولانا صاحبَ الزَّمان (عجَّلَ الله تعالی فرجه الشریف) اللّهُمَّ صَلِّ عَلَیهِ و عَلَیهِم بِأَفْضَلِ صَلَوَاتِكَ وَ بَارِكْ عَلَيْهِمْ بِأَفْضَلِ بَرَكَاتِك.  

 

در خطبه دومم ضمن سفارش به تقوا امیدوارم که ان شاء الله همه ی ما مسیر تقوا را پیشه کنیم.

 

ساعات عمر به سرعت می گذرد

مرحوم مجلسی (رحمة الله علیه) یک کتابی به نام «طاقدیس» دارد. این کتاب، یک کتاب طنز است که اکثراً به صورت شعر است.

ایشان در آنجا اشاره می کند که؛ کسی درب دکّان گردو فروشی رفت و گفت: ای آقا این گردو چند است؟ گفت که این گردوها [بسته] هزار تایش ده درهم است. گفت: این پانصد تا از این گردوها چند درهم است؟ [پاسخ شنید:] پنج درهم. گفت: صدتا از این گردوها چند درهم است؟ [پاسخ شنید:] یک درهم. گفت: پنجاه تا چقدر است؟ [پاسخ شنید:] نصف درهم. گفت: ده تا چقدر است؟ [پاسخ شنید:] یک دهم درهم. گفت: یکی چقدر است؟ [پاسخ شنید:] یکی که چیزی نیست. حسابی ندارد. او گفت: [حال که یک دانه گردو ارزشی ندارد] یک دانه به من بده.

بعد دوباره حساب کرد. یکی دیگر هم به من بده. پشت سر هم یکی یکی گرفت. می گفت: یک دانه که چیزی ندارد و از او می گرفت. یک زمانی این دکّان دار متوجه شد  که سی- چهل تا  گردوهای مغازه رفته است. به این شخص گفت: برو. مزاحم نشو. می خواهی دکّان ما را خالی کنی. تمام این گردوها را به عنوان این که ارزشی ندارد به تو دادیم. الان جبیب تو پر می شود و دکّان ما خالی می شود. [نهایتاً] این شخص رفت.

مرحوم علامه از این جا استفاده می کند و می گوید: کل عمر ما با ارزش است. اما در لحظاتش می گوییم که؛ این ساعات عیب ندارد. این روز هم عیب ندارد. حالا گذشت که گذشت. یک ساعت در جایی می نشیند و حرف می زند  و می گوید عیبی ندارد. یک ساعت در جای دیگر می نشیند و حرف می زند و می گوید عیبی ندارد. یا در قهوه خانه و یا جای دیگر می رود و می گوید عیبی ندارد. [یا می گوید:] همه این ها ده دقیقه است، نیم ساعت است، یک ساعت است. [یا می‌گوید:] فضای مجازی است  و زود تمام می شود. اما یک وقت می بیند که یک ذره ذره عمر او به هشتاد سال رسید. تمام شد.

این عین همان گردو است که یک ذره ذره از تو گرفت. کیسه تو خالی شده و چیزی هم در دخلت نیامده است. عمر هم همین طوری است.

اگر قدر عمر را ندانیم لحظه لحظه می رود. نیم ساعت نیم ساعت می رود. یک ساعت یک ساعت می رود. ما متاسفانه این طوری هستیم  که از عمرمان بهره‌گیری نمی کنیم.

 

فریب شیطان برای از بین بردن عمر انسان

دقیقه دقیقه، نیم ساعت نیم ساعت، ساعت ساعت، در این فضاها [هدر می دهیم]. اخیراً این موبایل ها آمده [که وقت انسان را می گیرد]. این نشست و برخاست ها ، نشستن ها تا نیمه شب [عمر انسان را هدر می دهد]. امروز نماز نمی رود و می گوید:بگذار برای هفته دیگر. هفته دیگر می شود و می گوید: برای هفته دیگر. یک دفعه می بیند که یک سال گذشت و نماز جمعه نصیبش نشد. همه فضیلت ها از دستش رفت. همه خوبی ها از دستش رفت. عین خیالش نیست. اینجاست که امیرالمؤمنین (علیه السلام) می گوید: غافل نباشید. حواس تان جمع باشد. عمر گذراست. برای آن دنیایی که باید بروید، از این دنیایی که فانی است، توشه بفرستید.

این سفارش، یک سفارش به تقوا و خودداری است که حواس مان باید جمع باشد.

 

سالروز وفات حضرت امّ البنین (علیها السلام)

سالروز وفات امّ البنین (علیها السلام) است. من نمی توانم زیاد صحبت کنم چون طول می کشد.

حضرت امّ البنین (علیها السلام) یک شخصیت والا مقام، با ارزش است. ظاهراً حضرت زهرا (سلام الله علیها) به امیرالمؤمنین (علیه السلام) سفارش کرده بود که؛ یا علی! بعد از من به سراغ این خانواده برو. این خانواده، خانواده شجاعی هستند، این خانواده اهل کَرَمند، این خانواده تو را دوست دارند و دوستدار اهل بیت (علیه السلام) هستند.

من حدس می زنم که خود حضرت زهرا (سلام الله علیها) به امّ البنین(علیها السلام) سفارشات کلی کرده است. برای خاطر اینکه این خانم آنقدر به امام حسین (علیه السلام) علاقه داشته است، آنقدر به حضرت زهرا (سلام الله علیها) علاقه داشت.

یکی از کسانی که بعد از حضرت زهرا(سلام الله علیها)، مسأله کربلا، مسأله ولایت و مسأله دوستی اهل بیت (علیهم السلام)را راه انداخت و برنامه ریزی کرد [حضرت امّ البنین علیها السلام بود]. حتی روضه خوانی ها را او شروع کرد. یعنی حضرت امّ البنین (علیها السلام) مرثیه خوانی و روضه خوانی برای اهل‌بیت (علیهم السلام) شروع کرد.

حضرت امّ البنین (علیها السلام) یکی از کسانی بود که چهار پسرش را همراه اباعبدالله الحیسن (علیه السلام) فرستاد و گفت: هر چه دارم فدای تو ای  پسر فاطمه.

حضرت امّ البنین (علیها السلام) خیلی صفات پسندیده ای دارد. همین بس که جوانهای بزرگش را فدای امام حسین (علیه السلام) کرد. ناله هم می کرد نه برای فرزندانش. فقط برای امام حسین (علیه السلام) و همچنین برای اینکه ادای دین به امیرالمؤمنین (علیه السلام) در ارتبای با حسینش کرده باشد.

این خانم خیلی ارزشمند است. خیلی هم پیش خدا مقام دارد. حاجت ها می دهد. توجه ای نسبت به او داشته باشیم.

وفات این بزرگوار است و به همین مناسبت روز تکریم مادران و همسران شهداست.

 

تذکر به مسئولین نسبت به رعایت حال والدین، همسران و فرزندان شهداء

واقعا پدران، مادران و همسران شهدا هم باید تکریم شوند. اما من می خواهم یک نکته به عزیزانم در بنیاد شهید یا مسئولین بگویم.

مادران و پدران شهداء دارند می روند. خیلی هایشان هم رفتند. همسران هم دارند کم کم مسن می شوند. [ای مسئولین!] هر کاری کردید باز هم بکنید اما فرزندان را دریابید.

فرزندان این شهداء، فرزندان این جانبازان، فرزندان این ها را دریابید. الان وقتش هست که آنها را دریابید. تا حالا که برای همسران و پدران و مادران کارکردید که کردید. اما بایدبه داد این بچه ها برسید.

باید درمورد تربیت‌شان، مسائل معیشتی‌شان، مسائل بیکاری‌شان، مسائل زندگی‌شان، قضایای ازدواج‌شان، قضایای درس خواندشان[ فکری کرد و به دادشان رسید]. اصل نگه داشتن شان در وادی انقلاب و وادی ولایت خیلی مهم است و [ما به آنها] احتیاج داریم..

همین مسأله را به عزیزان ما در سپاه که آمده بودند، گفتم که شما آنها را رها نکنید. بچه های سپاه بزرگ شده اند. اما فرزندان‌شان را دریابید.

چند صد هزار فرزند جانباز، فرزند سپاهی و فرزند شهید داریم. این ها را دریابید. اینها خودشان چند تا لشگر می شوند. برنامه ریزی تربیتی، هدایتی اجتماعی [باید داشته باشیم]. آنها را با دین و اعتقاد آشنا کنید. الان اینها مهم اند.

نمی خواهم بگویم که پدران و مادران و همسران مهم نیستند. همسران خیلی باید به آنها توجه می شده است، که ان شاء الله شده است. [همسران شهداء] مظلوم تر از همه شهداء هستند. شهید که می رود؛ این پدر و مادر که الحمدلله در خانه هستند. اما این همسر آن وقت جوان بود. شوهرش را که از دست می داد نه به خانه پدر و مادر می رفت و نه به خانه شوهر. کم کم  تنها می ماند. من آن زمان ها هم سفارش می کردم. من آن موقع ها گفته بودم.

علی أي حالٍ سفارش من به فرزندان این هاست که یادتان نرود.

 

 

مناسبت 14 اسفند؛ سالروز تأسیس کمیته امداد امام خمینی (رحمه الله علیه)

 

یکی از عنایات خدای متعال به وسیله امام (رحمة الله علیه) تشکیل شد، کمیته امداد بود.

امام (رحمة الله علیه) عشقش فقرا بود. عشقش انسان هایی که به قول خودش کوخ نشین بودند، بود.

می فرمود: یک موی این کوخ نشینان بهتر و با ارزش تر  از همه ‌ی کاخ های کاخ نشینان است. در نجف که بود، اینجا هم که بود سفارشش به این ها بود.

دستوراتی که می داد، اعم از جهاد سازندگی، سواد آموزی و کمیته امداد همه اش دلش برای انسان ها ی بینوا می سوخت. انسان هایی که بی پناه هستند، کارگرها، غیر کارگرها و افراد دلسوز.  

به داد این ها باید رسید کمیته امداد ان شاء الله این کار را بکند  که دارد هم این کار را انجام می‌دهد. در کسب و کار برای این ها، برای اشتغال زایی برای این ها [باید همت کرد]. به اینها حرفه یاد بدهند. دست شان را بگیرند.

سالها نیکوکاری و احسان هم نسبت به این مسائل هم هست که من از آن می گذرم.

 

تذکرات و سفارشات به مناسبت فرا رسیدن ایام عید نوروز

به این ایّامی که در پیش داریم، اشاره می کنم. ایّام، ایّام عید نوروز است. در ایّام عید نوروز یک تکلیفی ما همه داریم. یک تکلیف هم کسبه و بازاری ها دارند، یک تکلیف هم مسئولین دارند.

تکلیف ما این است که نسبت به همدیگر واقعاً ترحّم داشته باشیم. نسبت به همدیگر دستگیری کنیم. هر کدام می توانیم دست همدیگر را بگیریم. و به همدیگر کمک کنیم.

عید نوروز است یک کفش برای خودت میخری، یک کفش دیگر هم برای یک بچه یتیم بخر. بگذار کنار [برای روز نیکوکاری] تا اگر [امدادگران کمیته امداد] رفتند درب خانه کسی به او بدهند. یک زیرپوش برای خودت؛ و یا برای بچه خودت می خری یکی هم اضافه بخر . انگار یک فرزند به فرزندانت اضافه شد. برای او هم بخر و داشته باش و یک خانواده یتیمی را احیاء بکن. ضرری به جایی نمی رسد. چیزی هم نمی شود. اما یک خانواده احیاء می شود. چه اشکالی دارد؟! این کار خوب است.

کسبه و بازاریان ما در این ایّام واقعا [به مردم رحم کنند]. اگر برکت می خواهیم، [باید بدانیم که] برکت دست خداست، روزی هم دست خداست، همه چیز ما دست خداست. اینکه دم دکّان چیز می فروشید، مال خداست. اینکه می توانی با این پول زندگی ات را آبادی کنی، مال خداست. همین خدای متعال می تواند این ها را از تو بگیرد. می تواند اضافه اش کند. می تواند برکتش دهد. خدا که ضعیف نیست. خزینه خدا که خالی نمی شود. فقط تفکّر می خواهد. فقط یک توجّه می‌خواهد. به خداوند بگو : خدایا خودت به من بده. اگر این طور باشد آن وقت نسبت به مشتری و افرادی که می آیند چیز می خرند، گران فروشی نمی کنیم. نمی گوییم که شب عید است و چند روز بیشتر نیست، بگذار شب عید سور و ساتی راه بیاندازیم. بلکه بگو شب عید است، مردم می‌خواهند چیز بخرند. پول ندارند. می خواهند وسیله بخرند، زور زده اند  مقداری پول جمع کردند. من از کیسه اش خالی نکنم، چه بلایی سرش می آید. لذا من وقتی می خواهم چیزی به او بدهم، ارزان تر بدهم.

اصلا بنا بگذاریم شب عیدی همه کسبه توکل به خدا بکنیم. به مردم اجناس را ارزان تر بدهیم. بگوییم به خاطر خدا، به خاطر کمک به بنده خدا، برکت را از خدا بخواهیم. با خدا یک معامله این طوری بکنیم. چه عیبی دارد؟ جنس ها را ارزان تر بدهیم. این هتل ها اجحاف نکنند. اتاق هایشان را ارزان تر کنند. هر کجا هستیم این کار را بکنیم.

اگر یک معامله با خدا کردی ببین که خدا چند برابر به تو می دهد. اگر خدا برکتت را زیاد نکرد! و خدا ارحم الراحمین است. وقتی  به بنده هایش کمک کردی، خدا خیلی خوشش می آید و حتماً به تو می دهد. و حتماً لطف می کند. این سفارش هم به کسبه و بازاریان است.

 

 

سفارش به مسئولین برای ایجاد زمینه های رفاه عمومی

سفارشم به مسئولین این است که به فکر مردم باشند. امکانات و مسائل این چنینی را در این ایّام برای مردم فراهم کنند. نیروهای انتظامی، مسئولین شهرداری، و دیگر مسئولین زمینه ها را برای رفت و آمد مردم فراهم کنند. منتها زمینه های فرهنگیِ خوبِ هدایت شونده را فراهم کنند. خدایی نکرده زمینه هایی را فراهم نکنند که انسان هایی به اینجا بیایند و بگویند که : یزد که دارالعباده بوده، دارالمعصیه شده است. همه اش بخواهند به عنوان شادی از این جلسات موسیقی و حرام تشکیل بدهند. به این بهانه که ایّام عید است، گناه در جمع مردم بیاندازند. معصیت را در جامعه بیاورند.

حواس مان در این قصه جمع باشد. مسئولین بستر را آماده کنند. اخلاق شان را خوب بکنند.

 من به عزیزانم در نیروی انتظامی عرض کردم که اخلاق تان هر چه بهتر باشد. دقیقتر باشید. هر چه با مردم ملاطفت کنید، این مردم خوشحال می شوند، این مردم به شما کمک می کنند. اگر می خواهید یک کسی را جریمه بکنید، جریمه کنید اما با اخلاق خوب، با برخورد خوب. اخلاق و برخورد خوب [ شما باعث می شود وی] با دل و جان جریمه را می دهد. گاهی وقت ها هم که می بینید که کسی ندارد و یک اشتباهی کرده است و واقعاً هم به اشتباهش پی برده است از او بگذر. نمی خواهد او را جریمه بکنی. اما قانوان را به او ابلاغ بکن. اما ترحّم بکن. این خودش معتقد به قانون می شود و به قانون عمل می کند.

موارد و تذکرات زیاد است که من وقت نیست خدمت شما عرض کنم.

 

تذکر نسبت به اقتصاد مقاومتی

نسبت به اقتصاد مقاومتی هم یک اشاره بکنم. ما یک چیزی از اقتصاد مقاومتی می خواهیم. هم  از دانشگاهی های ما، هم از صنعت گران ما، هم از مسئولین ما، هم از ادارات ما یک چیز می‌خواهیم و آن این است که واقعا احساس بکنند که باید تلاش کنند، احساس کنند که می توانند روی پای خودشان بایستند، احساس کنند که خدا کمک شان می کند. فکر شان را به کار بیاندازند. جدّ و جهد داشته باشند. اگر خدا کمک نکرد!

این هایی که می نویسند، جلسه می کنند، دفتر می کنند، کاغذ می کنند، اجراء کنند. بیایند پیاده کنند. هر ارگانی تکلیفش است که پیاده کند و اقتصاد مقاومتی را در صحنه بیاورند. مردم از این گفته که ما جلسه کرده ایم و عمل نکردیم خسته می شوند. وقت هم می گذرد.

بیاییم ان شاء الله دست به دست هم بدهیم و از همه نیروها استفاده کنیم. از همه توان ها استفاده کنیم. من به دولت هم، به معاون محترم رئیس جمهور که اینجا بود پیشنهاد کردم که آقا جان! ما در کشور نیرو زیاد داریم. شما فرض کنید که یک عده ای در دولت هستید یک عده ای هم در مجلس هستید اما افراد معدودی هستید اگر بخواهید به خودتان اکتفاء کنید، خیلی چیزها را نمی توانید انجام دهید. شما صدها نفر انسان های نخبه در هر گروهی دارید. این گروه بازی را کنار بگذاریم که الحمدلله در مسئولین نیست. هر چه نخبه است جمع کنیم، فکرتان را بریزید و کار را شروع کنید. عملی اش کنید.

من گفتم که: سپاه یک قدرت بزرگ است .نیروهای خوبی دارد. بسیج همین طور، روحانیت همین طور، حوزه های علمیه همین طور. والله نیروهای فکور و قدرتمند و نو آور دارد. از این ها استفاده بکنید. می توانیددر کشور، در هر استان استفاده کنیم و راه را پیاده کنیم. ان شاء الله پیش برویم. نیروها و مدیریتها برای کارهای جدید [پای کار بیاوریم] که الحمدلله استاندارد محترم و مسئولین ما در این قصه داردند دارند کار می کنند، جدّی هم دارند سرمایه گذاری می کنند.

 

تذکر در زمینه امنیت ایران و کشورهای منطقه

مسأله بعدی مسأله امنیت کشور است که آمریکایی ها دارند بازی در می آورند. آدم شرمش می‌شود. من تعجب می کنم که حلقوم همه انسان ها را در سازمان ملل این دلارها گرفته است. یک آدمی که حرف حق از گلویش در بیاید، نیست.

عربستان 4 سال است که با بمب های آنها، هواپیماهای آنها، موشک های آنها، با توپ و تانک آنها دارد هزاران نفر را می کشد. میلیون ها نفر دارند از گرسنگی می میرند. از وبا و درد و بلا دارند می میرند. محاصره شان کرده اند. مگر این ها آدم نیستند؟! آمریکایی ها می آیند عربستان به آنها دلار می دهد، انگلیسی ها تازه آمدند با فرانسوی ها جلسه گرفتند. عربستان هم دوباره برای آنها پول فرستاده است. در سازمان ملل  با آمریکایی ها جلسه گرفتند که بگوییم که ایران در یمن دخالت نکند. شما خودتان دارید اسلحه می دهید، خودتان دارید توپ و تانک می دهید. خودتان دارید موشک می دهید، خودتان دارید هواپیما می دهید. خودتان محاصره کردید. به مردم دارو نمی‌دهید. پزشک ندارند. دارند می میرند. ایران در آنجا چکاره است؟ چکار کرده است؟ ایران می‌گوید شما چرا در آنجا ظلم می کنید؟ برای ایران قطعنامه صادر می کنند. اگر این روسیه هم یک کمی تغییر نداده بود، دوباره این ها این کار را می کردند. خجالت هم چیز خوبی است. عقل هم در دنیا چیز خوبی است.

من یک نکته دارم که به مسئولین عرض کنم. این پیام را هم به عزیزان بالا بدهم. گفتم شما چرا در دنیا داد نمی زنید. آقای وزیر خارجه و آقای رئیس جمهور و دولتیان، شما فضای مجازی دنیا را بکار بگیرید. پول خرج کنید. چه عیبی دارد؟ چند روزنامه های دنیا را بخرید. شما حقانیت تان را با دلار ثابت کنید. چند روزنامه در کشورهای دنیا را بخرید. پول دهید. مقاله بدهید تا بنویسند. مظلومیت خودتان را ثابت کنید. حقانیت آنها را ثابت کنید. فلسطینی ها این طور در‌به‌در هستند. مردم این طور در‌به‌در هستند. سرپوش رویشان می گذارند. در سوریه دارند این کار را می کنند. مقام معظم رهبری (حفظه الله) این قدر داد می زند که ما باید در دنیا داد بزنیم. باید فریاد در دنیا بزنیم. مظلومیت خودمان را در دنیا بگوییم. باید پول خرج کنیم. چاره ای نیست. من معتقدم که مسئولین کشوری ما واقعا باید این کار را بکنند.

ان شاء الله امیداورم موفق بشویم و خدای متعال به همه‌ی ما توفیق بدهد

پروردگارا! به آبروی امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) قَسَمت می دهیم که همه‌ی ما را در کانال خودت حفظ بفرما.

توطئه های دشمنان را به خودشان برگردان.

مکر و حیله دشمنان را به خودشان برگردان.

ما را در همه‌ی توطئه ها سالم و قائم نگه دار.

ما را در مسیر حق موفق کن.

خدایا! رهبر معظم انقلاب در پناه خودت حفظ کن.

پروردگارا ! رزمندگان اسلام در هر کجا هستند، پیروز بگردان

دشمنان اسلام در هر کجا هستند، نابودشان کن.

خدایا ! امام عزیز ما (رحمة الله علیه) درجاتش عالی است، متعالی بفرما.

پروردگار به آبروی امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) شهدای ما را با شهدای کربلا محشور کن.

ما را قدردان زحمات شهدا و جانبازان و اسیران قرار بده.

خدایا فرج امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را برسان.

ما را از یاورانش قرار بده.

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ‏

قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ (1)  اللَّهُ الصَّمَدُ (2)  لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ (3)  وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ (4)

ترجمه: بنام خداوند بخشنده مهربان

1- بگو: خداوند يكتا و يگانه است.

2- خداوندى است كه همه نيازمندان قصد او مى‏كنند

3- نزاد و زاده نشد.

4- و براى او هرگز شبيه و مانندى نبوده است.

 

 

 

پی نوشت

[i] . نهج البلاغه، نامه 47

«... أُوصِيكُمَا بِتَقْوَى اللَّهِ وَ أَنْ لَا تَبْغِيَا الدُّنْيَا وَ لَا تَأْسَفَا عَلَى شَيْ‏ءٍ مِنْهَا زُوِيَ عَنْكُمَا وَ قُولَا بِالْحَقِّ وَ اعْمَلُوا لِلْآخِرَةِ وَ كُونَا لِلظَّالِمِ خَصْماً وَ لِلْمَظْلُومِ عَوْناً أُوصِيكُمَا وَ جَمِيعَ وُلْدِي وَ أَهْلِي وَ مَنْ بَلَغَهُ كِتَابِي بِتَقْوَى اللَّهِ وَ نَظْمِ‏ أَمْرِكُمْ‏ وَ صَلَاحِ ذَاتِ بَيْنِكُمْ....»

ترجمه: من شما را به تقوا و پرهيزكارى (و ترس از مخالفت پروردگار) توصيه مى‏كنم و سفارش مى‏كنم و در پى زرق و برق دنيا نباشيد، هرچند دنيا به سراغ شما بيايد و بر آنچه از دنيا از دست مى‏دهيد تأسف نخوريد. سخن حق بگوييد و براى اجر و پاداش الهى (نه براى چشم‏داشت از مردم) كار كنيد، همواره دشمن (سرسختِ) ظالم و يار و مددكار مظلوم باشيد. من شما و تمام فرزندان و خاندانم و كسانى را كه اين وصيت‏نامه‏ام به آنها مى‏رسد به تقواى الهى و نظم در كارهاى خود و اصلاح ذات البين توصيه مى‏كنم... .

 

[ii] . سوره آل‏عمران (3)، آيه 102

«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقاتِهِ وَ لا تَمُوتُنَّ إِلاَّ وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُون»

ترجمه: اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! آن چنان كه حق تقوى و پرهيزكارى است از خدا بپرهيزيد، و از دنيا نرويد مگر اينكه مسلمان باشيد (بايد گوهر ايمان را تا پايان عمر حفظ كنيد).

 

[iii] . نهج البلاغه، خطبه 64

فَاتَّقُوا اللَّهَ عِبَادَ اللَّهِ وَ بَادِرُوا آجَالَكُمْ بِأَعْمَالِكُمْ وَ ابْتَاعُوا مَا يَبْقَى لَكُمْ بِمَا يَزُولُ عَنْكُمْ وَ تَرَحَّلُوا فَقَدْ جُدَّ بِكُمْ وَ اسْتَعِدُّوا لِلْمَوْتِ فَقَدْ أَظَلَّكُمْ وَ كُونُوا قَوْماً صِيحَ بِهِمْ فَانْتَبَهُوا وَ عَلِمُوا أَنَّ الدُّنْيَا لَيْسَتْ لَهُمْ بِدَارٍ فَاسْتَبْدَلُوا فَإِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ لَمْ يَخْلُقْكُمْ عَبَثاً وَ لَمْ يَتْرُكْكُمْ سُدًى وَ مَا بَيْنَ أَحَدِكُمْ وَ بَيْنَ الْجَنَّةِ أَوِ النَّارِ إِلَّا الْمَوْتُ أَنْ يَنْزِلَ بِهِ وَ إِنَّ غَايَةً تَنْقُصُهَا اللَّحْظَةُ وَ تَهْدِمُهَا السَّاعَةُ لَجَدِيرَةٌ بِقِصَرِ الْمُدَّةِ وَ إِنَّ غَائِباً يَحْدُوهُ الْجَدِيدَانِ اللَّيْلُ وَ النَّهَارُ لَحَرِيٌّ بِسُرْعَةِ الْأَوْبَةِ وَ إِنَّ قَادِماً يَقْدَمُ بِالْفَوْزِ أَوِ الشِّقْوَةِ لَمُسْتَحِقٌّ لِأَفْضَلِ الْعُدَّةِ فَتَزَوَّدُوا فِي الدُّنْيَا مِنَ الدُّنْيَا مَا تُحْرِزُونَ [تَجُوزُونَ‏] بِهِ أَنْفُسَكُمْ غَداً فَاتَّقَى عَبْدٌ رَبَّهُ نَصَحَ نَفْسَهُ وَ قَدَّمَ تَوْبَتَهُ وَ غَلَبَ شَهْوَتَهُ فَإِنَّ أَجَلَهُ مَسْتُورٌ عَنْهُ وَ أَمَلَهُ خَادِعٌ لَهُ وَ الشَّيْطَانُ مُوَكَّلٌ بِهِ يُزَيِّنُ لَهُ الْمَعْصِيَةَ لِيَرْكَبَهَا وَ يُمَنِّيهِ التَّوْبَةَ لِيُسَوِّفَهَا إِذَا هَجَمَتْ مَنِيَّتُهُ عَلَيْهِ أَغْفَلَ مَا يَكُونُ عَنْهَا فَيَا لَهَا حَسْرَةً عَلَى ذِي غَفْلَةٍ أَنْ يَكُونَ عُمُرُهُ عَلَيْهِ حُجَّةً وَ أَنْ تُؤَدِّيَهُ أَيَّامُهُ إِلَى الشِّقْوَةِ نَسْأَلُ اللَّهَ سُبْحَانَهُ أَنْ يَجْعَلَنَا وَ إِيَّاكُمْ مِمَّنْ لَا تُبْطِرُهُ نِعْمَةٌ وَ لَا تُقَصِّرُ [تَقْتَصِرُوا] بِهِ عَنْ طَاعَةِ رَبِّهِ غَايَةٌ وَ لَا تَحُلُّ بِهِ بَعْدَ الْمَوْتِ نَدَامَةٌ وَ لَا كَآبَةٌ.

ترجمه: امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) فرمودند: از نافرمانى خدا بپرهيزيد اى بندگان خدا! و با اعمال نيك خود، بر مرگتان پيشى گيريد و به وسيله چيزى كه از دست شما مى‏رود، چيزى را كه براى شما جاودان مى‏ماند خريدارى كنيد، از اين منزلگاه دنيا، كوچ كنيد كه به شدّت براى كوچ دادن شما اقدام شده است و آماده مرگ باشيد كه بر شما سايه افكنده است و از كسانى باشيد كه آنها را بانگ زدند و بيدار شدند و دانستند كه دنيا سراى ابدى آنان نيست، لذا آن را با سراى آخرت مبادله كردند، اينها همه به خاطر آن است كه خداى سبحان شما را بيهوده نيافريده و بى هدف رها نكرده است!

ميان شما و بهشت و دوزخ، فاصله‏اى جز فرا رسيدن مرگ نيست. و مسلّما مقصدى كه گذشتن لحظات، فاصله آن را مى‏كاهد، و عبور ساعت‏ها آن فاصله را نابود مى‏كند، سزاوار است كه بسيار كوتاه باشد. و امر غايبى كه (اشاره به سرآمد زندگى است) گذشت شب و روز، آن را به پيش مى‏راند، سزاوار است به سرعت فرا رسد. و مسافرى كه به زودى با سعادت و خوشبختى يا با شقاوت و بدبختى فرا مى‏رسد بايد بهترين آمادگى را براى استقبال از او داشت، حال كه چنين است در اين جهان، از اين جهان، براى خود زاد و توشه‏اى برگيريد كه فرداى قيامت خود را با آن حفظ كنيد.

بنده بايد از پروردگارش بترسد! خويشتن را اندرز دهد، توبه را مقدّم دارد، و بر شهوات خود چيره شود، زيرا مرگ او، از نظرش پنهان است و آرزويش او را فريب مى‏دهد، شيطان همواره مراقب اوست و گناه را در نظرش جلوه مى‏دهد، تا مرتكب شود، و او را در آرزوى توبه نگه مى‏دارد، تا آن را به تأخير اندازد و هنگامى كه مرگ بر او هجوم مى‏آورد در غافلترين حالت باشد! اى واى بر انسان غافلى كه عمرش حجتى بر ضدّ اوست! (و در قيامت گواهى مى‏دهد كه همه امكانات در اختيار او بود امّا از آن بهره نگرفت) و واى به حال انسانى كه روزگارش (كه بايد سرچشمه سعادت او شود) او را به شقاوت كشاند! از خداوند سبحان مى‏خواهيم كه ما و شما را از كسانى قرار دهد كه هيچ نعمتى آنان را مست و مغرور نمى‏سازد و هيچ هدفى آنها را

از اطاعت فرمان پروردگار باز نمى‏دارد و بعد از فرا رسيدن مرگ، پشيمانى و اندوه به آنان روى نمى‏آورد.

 

 

[iv] . المحاسن، احمد بن محمد بن خالد برقى، ج2، ص 604

عَنْهُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ رَفَعَهُ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع‏ لَا يَسْتَغْنِي الْمُؤْمِنُ عَنْ خَصْلَةٍ وَ بِهِ الْحَاجَةُ إِلَى ثَلَاثِ خِصَالٍ تَوْفِيقٍ مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ وَاعِظٍ مِنْ‏ نَفْسِهِ‏ وَ قَبُولٍ مِمَّنْ يَنْصَحُهُ.

ترجمه: امام صادق عليه السّلام فرمود: مؤمن همواره به سه خصلت احتياج دارد، اول توفيق خداوند، دوم پندى كه از خودش برخيزد و او را موعظه كند، سوم نصيحت را از طرف هر كس قبول كند.

 

يکشنبه ١٣ اسفند ١٣٩٦ - ١١:٢٢

 

امتیازدهی
برای این خبر نظری ثبت نشده است
نظر شما
نام :
ايميل : 
*نظرات :
متن تصویر را وارد کنید: